Lien Boelen en Heide Ooms namen samen met andere ouders het voortouw voor de organisatie van het verrassingsfeest. Heide: ‘Wij leerden May kennen via vrienden die ontzettend tevreden over haar waren. Haar naam viel telkens opnieuw wanneer iemand op zoek was naar een goede onthaalmoeder. Zo kwamen ook onze twee kinderen, die vandaag 19 en 20 jaar zijn, bij haar terecht. Later hebben wij op onze beurt mijn broer overtuigd om zijn kinderen naar May te brengen. Het jongste neefje heeft nog maar pas afscheid van haar genomen. Zo heeft May vaak verschillende generaties binnen dezelfde familie opgevangen. Dat verhaal zien we ook bij veel andere gezinnen: ouders raadden haar aan bij vrienden, familie en kennissen, omdat ze wisten dat hun kinderen bij haar in de beste handen waren.’
Hoe zou je May omschrijven als persoon en als onthaalmoeder?
Lien: ‘May is een warme, oprechte vrouw met het hart op de juiste plaats. Ze zette zich elke dag voor de volle honderd procent in voor haar opvangkinderen. Ze was lief en zorgzaam, maar tegelijk ook kordaat en consequent. Ze durfde eerlijk te zeggen wat ze dacht, altijd met de beste bedoelingen. Die combinatie van warmte, structuur en oprechtheid zorgde ervoor dat kinderen zich veilig voelden en ouders haar volledig vertrouwden.’
Wat maakte haar volgens jullie zo bijzonder voor de kinderen en hun ouders?
Heide: ‘May deed veel meer dan alleen opvang voorzien. Elke middag kookte ze vers, vaak met groenten uit haar eigen tuin. Ze had een prachtige tuin en wisselde regelmatig het speelgoed af, zodat er altijd iets nieuws te ontdekken viel.’
‘Daarnaast werkte ze rond thema’s zoals Kerstmis, Pasen en Sinterklaas en maakte ze van die momenten telkens een echt feest voor de kinderen. Ook ouders werden nauw betrokken. Ze maakte veel foto’s, deelde die met de ouders en hing ze ook bij haar thuis op. In de heen-en-weerboekjes schreef ze dagelijks hoe het kindje zich voelde en wat het had meegemaakt. Bovendien stond ze ouders altijd bij met raad en daad en hielp ze mee structuur brengen in het dagelijkse leven van jonge gezinnen.’
Hebben jullie een mooie anekdote of herinnering die veel zegt over wie May is?
Lien: ‘Misschien zegt het meeste wel dat May niet alleen deel uitmaakte van de eerste levensjaren van een kind, maar vaak ook van het verdere leven van het gezin. Ze was aanwezig op communiefeesten, trouwfeesten en babyborrels. Helaas was ze er ook op moeilijke momenten, zoals de begrafenis van een van haar opvangkindjes. Dat toont hoe sterk de band was die ze met haar gezinnen opbouwde.’
‘Zelfs jaren nadat kinderen haar opvang hadden verlaten, bleven velen langskomen. Nog elk jaar ontvangt ze nieuwjaarskaartjes van oud-opvangkinderen en hun gezinnen. Dat is misschien wel het mooiste bewijs van hoeveel ze voor hen betekend heeft.’
Waarom vonden jullie het belangrijk om haar na al die jaren op deze manier te verrassen en in de bloemetjes te zetten?
Lien: ‘Omdat we met heel veel ouders hetzelfde gevoel delen: mensen zoals May kom je niet vaak tegen. Ze heeft bijna 150 kinderen opgevangen en stond jarenlang elke dag klaar voor al die gezinnen. Dat deed ze met enorm veel liefde, geduld en toewijding. We vonden dat iemand die zich zo lang met hart en ziel heeft ingezet voor anderen, een afscheid verdient dat even warm is als zijzelf.’
Hoe is het idee voor het verrassingsfeest ontstaan?
Lien: ‘Toen bekend werd dat May met pensioen ging, vonden verschillende ouders dat we haar niet zomaar konden laten vertrekken. Al snel ontstond het idee om zoveel mogelijk oud-opvangkinderen en hun ouders samen te brengen in een WhatsAppgroep. Haar partner Swa werd mee in het complot betrokken en was meteen enthousiast. Dankzij hem konden we alles organiseren zonder dat May ook maar iets vermoedde.’
Hoeveel oud-opvangkinderen en gezinnen hebben zich intussen aangemeld?
Heide: ‘Via een WhatsAppgroep hebben we al 63 gezinnen kunnen bereiken. Dat is natuurlijk niet iedereen die ooit bij May is geweest, maar het toont wel hoe groot haar netwerk is en hoeveel mensen haar nog altijd een warm hart toedragen. We verwachten dan ook een mooie opkomst van oud-opvangkinderen en hun ouders.’
Hoe reageerden ouders en oud-opvangkinderen toen ze hoorden dat May met pensioen gaat?
Heide: ‘Veel mensen vonden het jammer dat zo’n fantastische onthaalmoeder stopt, maar tegelijk gunnen ze haar haar welverdiende pensioen. Bijna iedereen had meteen een mooie herinnering of een bijzonder verhaal over May.’
Wat mochten we verwachten van het verrassingsfeest? Hoe zou de hulde eruitzien?
Lien: ‘Het moest vooral een warm weerzien worden. Oud-opvangkinderen en hun ouders zouden langskomen voor een hapje en een drankje. Elk kindje bracht een bloem mee, zodat May letterlijk in de bloemetjes werd gezet. Het mooiste moment zou ongetwijfeld zijn wanneer ze plots al die bekende gezichten opnieuw zou zien. We hoopten dat ze zou beseffen hoeveel mensen ze door de jaren heen gelukkig heeft gemaakt.’
Wat hopen jullie dat deze verrassing voor May betekent?
Heide: ‘We hopen vooral dat ze voelt hoeveel waardering er is voor alles wat ze al die jaren gedaan heeft. Bijna 150 kinderen kregen bij haar een warme start. Achter elk van die kinderen staat een gezin dat haar dankbaar is. We hopen dat ze haar pensioen begint met het besef dat ze een blijvende indruk heeft nagelaten op heel veel mensen. Dat is uiteindelijk de mooiste erkenning die je kunt krijgen.’