2020 staat natuurlijk vooral bekend als het coronajaar, maar het was ook het jaar waarin Elias begon met filmpjes maken. En dat was geen toeval: het ene had duidelijk met het andere te maken.
“In het begin van de coronapandemie had ik tijd in overvloed. Ik zat in het middelbaar en de lessen waren meestal digitaal, ik had dus tijd om met andere zaken bezig te zijn. Ik ben dan begonnen met filmpjes maken op mijn gsm en die op TikTok te zetten. Al snel zag ik dat ze succes hadden en ik besloot ermee verder te gaan. De typetjes Wendy en Kenji zijn toen ook ontstaan.”
Voor de mensen die niet vertrouwd zijn met Elias’ filmpjes, even wat verduidelijken. In de filmpjes speelt Elias zowel een moederfiguur Wendy als een tienerzoon Kenji. De vraag die op ieders lippen brandt. Op wie zijn deze figuren gebaseerd?
“Het zal niet verbazen dat de figuren uitvergrote versies zijn van mensen die ik ken. Wendy is eigenlijk een sterk uitvergrote versie van mijn mama. Zij is een leerkracht en nu ja, nogal stipt (lacht). Kenji is dan weer gebaseerd op mijn ervaringen als tiener. Maar in tegenstelling tot Kenji ben ik helemaal niet lui, integendeel. Mijn moeder wist in het begin niet wat ze van het Wendy-typetje moest denken. Maar ik kreeg alleen maar commentaren dat mijn moeder een geweldige moeder moest zijn als ik ze zo typeerde, dus ze ziet de humor er nu ook wel van in. Het succes van de filmpjes ligt ook in de herkenbaarheid die wat uitvergroot wordt.”
Elias was ook één van de trendsetters in dit genre, want echt internetvoorbeelden had hij niet. Zijn voorbeelden kwamen van ergens anders.
“Mijn grote voorbeelden qua humor zijn Louis de Funes en Mister Bean. Dat zijn niet echt acteurs van mijn generatie, maar ik heb veel tijd voor de televisie doorgebracht bij mij grootouders. Daar heb ik Louis de Funes leren kennen. Zijn hyperactiviteit past wel bij mij en ook zijn humor ligt een beetje in de lijn van wat ik doe. Maar ik ben ook een mega-fan van FC De Kampioenen, ik heb trouwens een tattoo met “273” , het aantal afleveringen dat er van de Kampioenen opgenomen is. De humor van de Kampioenen is niet helemaal te vergelijken met die van mij maar de Vlaamse herkenbaarheid is wel even groot, bij mij is er ook geen glitter en glamour.”
Elias maakt uitsluitend filmpjes voor internet. Maar hoe denkt hij over een eventuele overstap naar de telvisie en hoe lang denkt hij dat hij nog kan verder gaan met het typetje Wendy?
“Ik heb televisie niet nodig en ik denk ook niet dat mijn filmpjes werken op televisie, het is een format dat het vooral goed doet op internet, kort maar krachtig. Er mag ook geen overkill komen, mensen mogen me niet beu geraken. Ik kom nu al bijna dagelijks met een filmpje op hun gsm, als ze me dan ook nog eens een paar keer per week op televisie gaan zien, kan dat te veel zijn. Ik weet natuurlijk ook wel dat ik niet eeuwig de puber Kenji kan spelen, op een bepaalde leeftijd zou dat ook raar worden (lacht) . Maar achter de schermen ben ik al wel bezig met andere formats, zoals een reeks voor kinderen. Want het mag wel duidelijk zijn dat ik met deze formats wil blijven doorgaan. Toen ik begon zeiden ze mij dat het maximum drie jaar duurt, zo’n hype. Wel, we zjin nu zes jaar verder en het blijft maar groeien. Dus van een hype is geen sprake en ik voel wel dat het stabiel is.”
Het succes van de filmpjes heeft natuurlijk vooral te maken met de kwaliteit ervan. Er is duidelijk veel tijd in gestoken, maar hoe gaat het maken van zo’n filmpje juist in zijn werk?
“Dat is ook al sterk geëvolueerd. Helemaal in het begin was het wat dollen voor mijn gsm, maar toen ik zag dat de filmpjes succes kenden, ben ik het wat gestructureerder gaan aanpakken. Ik heb nu ook een cameraman in dienst, voordien nam ik ze zelf op met mijn gsm op een statief. Maar de filmpjes mogen er ook niet te professioneel uitzien, dan schiet ik mijn doel voorbij, het moet er écht uitzien. Over de scenario’s denk ik ook lang na, het moet kloppen. Vorig jaar heb ik een vakantiereeks opgenomen in Amerika, hoewel je vakantie wel tussen haakjes mag zetten. We waren er drie weken en elke dag namen we filmpjes op. Als we een filmpje opnamen over hoe moeders op reis een restaurant kiezen om te gaan eten, gingen we een hele dag op prospectie om te zien welk restaurant geschikt was. Als we een auto huurden, gingen we ook naar verschillende autoverhuurders om de juiste uit te pikken. Als het eindresultaat dan is dat iedereen denkt dat ik daar gewoon op vakantie ben en in de rapte iets film, is de missie geslaagd, maar heeft het wel veel tijd en moeite gekost (lacht). Doorheen het jaar nemen we een vijftal filmpjes per week op en daar kruipt best veel tijd in. Ik werk dus zoals elke andere zelfstandige, haha.”
Voor Elias is filmpjes maken meer dan een hobby, het is zijn werk. Maar hoe verdient hij daar dan geld mee en hoe succesvol is zijn boek “Hoe Wendy ben jij” en hoe kwam dit tot stand?
“Wat mensen ook mogen denken, aan de views verdien ik rechtstreeks niets. Ze helpen me natuurlijk wel om te onderhandelen over toekomstige projecten. Als iemand ziet dat ik 500.000 views heb, weet die ook dat ik een groot bereik heb. Bij mij is de sponsoring subtiel, ik ga niet met een tube zonnecrème op het strand zitten om die dan aan te prijzen.”
“Wat mijn boek betreft, denk ik dat het een eenmalig project is. Er was eerder al sprake van om een boek uit te geven, maar toen vond ik het niet het juiste moment. Toen ik vorig jaar opnieuw met het idee speelde, heb ik contact opgenomen met de uitgeverij en vond ik de timing wel goed. In de zomer heb ik alles uitgewerkt en enkele maanden later was het boek klaar. Het boek staat vol met uitgeschreven sketches met wat foto’s en uitleg bij en is bestemd voor moeders. Het is echt een groot succes geworden, ik ben er wel trots op.”
De filmpjes gaan over een puberende jongen en zijn moeder, maar wie zijn eigenlijk zijn kijkers en kent hij zijn fans?
“Het succes van de filmpjes is natuurlijk alsof het lijkt dat Kenji en Wendy iemand uit de buurt zou kunnen zijn. Zowel moeders als pubers bekijken mijn filmpjes en ik krijg online veel respons. In het echte leven kom ik jonge fans tegen en die spreken me dan aan met “Hoi, Kenji”. Mijn personage en de echte Elias vallen voor hen samen, dat is wel grappig. Ik krijg ook weinig negatieve reacties, gelukkig maar. Als ik ergens een acte de presence moet geven, denk ik altijd dat er niemand komt opdagen, maar meestal is het tegenovergesteld. Ik ben eens naar een middelbare school geweest en toen ik daar op de speelplaats kwam, vloog iedereen op mij, dat was echt overweldigend. Maar het is natuurlijk heel leuk om zo veel fans te hebben, het betekent dat mijn filmpjes toch iets los maken. Als ik filmpjes maak, hou ik ook rekening met mijn fans, ik weet wat ze graag zien. “
Dat Elias tot de top van de Vlaamse content creators behoort, blijkt niet alleen uit zijn populariteit online. Ook vakjury’s en het publiek waarderen zijn werk. Dit jaar werd hij al bekroond met drie onderscheidingen: een Bisou Award, een Jamie Award en de Kastaar voor Content Creator. “De voorbije jaren was ik al voor heel veel prijzen genomineerd. Op Ketnet had ik de voorbije jaren verschillende nominaties voor de ‘Gouden K’s’ als Tik Tokker van het jaar en Online Ster en ook bij de’ De Jamies’ had ik in totaal zeven nominaties, maar daar bleef het bij, een prijs zat er niet in. Tot ik vorig jaar de ‘Kastaar’ kreeg voor Online Persoonlijkheid. Dat was voor mij een geweldige belevenis, ik ben daar echt heel trots op. Vooral omdat ik heel weinig op televisie kom en toch die prijs kreeg. Dat betekent dat ook televisiekijkers mij volgen en goed vinden. Het is voor mij echt een bevestiging dat ik goed bezig ben. Gewaardeerd worden door mensen is altijd fijn!”
Elias is niet alleen een begenadigd content creator, maar vindt het ook belangrijk om mee te werken aan goede doelen. “Ik vind het niet meer dan normaal dat ik me inzet voor goede doelen. Zeker als ik iets kan doen dat te maken heeft met gezondheid, wil ik me daaraan wel linken. Ik ben al ambassadeur geweest voor ‘Kom op tegen Kanker’. Ik wil mijn leeftijdsgenoten aanzetten om gezonder te leven. Zelf sport ik veel, ik rook niet en ik drink niet. Ik ben ook naar zomerkampen geweest voor kinderkankerpatiënten, dat liet wel een indruk achter. Ook aan de ‘Veilig Fietscampagnes’ heb ik me al verbonden, ik vind het logisch dat ik mijn bekende naam gebruik om mensen op de goede weg te zetten.”
Elias woont nu al een tijdje in Kessel. Hoe is hij hier terecht gekomen en wat vindt hij ervan om hier te wonen? “Ik ben opgegroeid in Herenthout en ben dan alleen gaan wonen in Lier. Daarna was ik op zoek naar een huis dat een retrogevoel bezat, maar in Lier vond ik niet direct mijn keuze. Ik breidde mijn zoekopdracht wat uit en in Kessel had ik meteen prijs. Vanaf ik de straat in wandelde en het huis zag staan, voelde ik “dit is het”. Ik woon hier heel rustig en daar hou ik van. Zelf ben ik hyperactief, maar ik hou van rust en zo weinig mogelijk keuzestress. In Kessel is er een supermarkt, een broodjeszaak, dat maakt het voor mij gemakkelijk. Bovendien bevindt zich hier met café Torenven ook het beste café van Vlaanderen, dus alles wat het leven aangenaam maakt, is aanwezig. Veel van mijn vrienden wonen in Antwerpen, maar daar zou ik niet kunnen aarden met al die prikkels. Als het aan mij ligt, blijf ik hier altijd wonen!”