Raymond Ceulemans behaalde tijdens zijn carrière meer dan honderd titels, goed voor de bijnaam Mister 100, die ook de naam werd van zijn bekende biljartzaak in Lier. Ceulemans bracht zijn jeugd door in Nijlen en haalt daar nog altijd warme herinneringen aan op.
Raymond: “Mijn ouders hadden een café op de Kesselsesteenweg en daar stond ook een biljart. Als klein kind speelde ik daar al op en als negenjarige was ik al vrij goed. Later begon ik competitie te spelen en dat ging behoorlijk vlot. Ik ben in Nijlen naar school gegaan en heb er ook als diamantslijper gewerkt. Tot mijn tweeëntwintigste heb ik in Nijlen gewoond, dus ik mag wel zeggen dat ik er geboren en getogen ben.”
Voetbal of biljart?
Ceulemans was ook een begenadigd voetballer, maar koos uiteindelijk voor het biljart, een beslissing waar hij nooit spijt van heeft gehad.
“Ik kon inderdaad goed voetballen en mocht al snel meespelen bij het eerste elftal van Nijlen. Het ging al snel rond dat ik een goede voetballer was en zo mocht ik ook gaan testen bij Beerschot, waar de grote Rik Coppens speelde. Die testen vielen goed mee, maar uiteindelijk is er geen transfer van gekomen. Ik weet zelf niet waar het precies is misgelopen. In die tijd ging alles natuurlijk anders dan vandaag. Ik kan wel zeggen dat ik twee keer samen met Coppens een wedstrijd heb gespeeld. Dat blijft een mooie herinnering.”
“Bij Nijlen speelde ik nog altijd in het eerste elftal, maar de mensen wisten dat ik de avond voordien vaak competitiebiljart speelde. Als ik dan eens een mindere wedstrijd speelde, hoorde ik sommige supporters langs de zijlijn roepen: ‘Maane, je kunt beter gaan biljarten.’ Ik ben die mensen nog altijd dankbaar voor hun goede raad” (lacht).”
Ceulemans laat het voetbal uiteindelijk achter zich en kiest op 22-jarige leeftijd voluit voor het biljart. Een goede keuze, zo blijkt, want hij groeit uit tot een legende. Een van de voorwaarden om ereburger van Nijlen te worden, is dat je de gemeente internationale uitstraling geeft. Dat heeft Ceulemans zonder twijfel gedaan. Met zijn biljartkeu reisde hij zowat de hele wereld rond.
De koning van de keu
“Ik heb inderdaad bijna de hele wereld gezien dankzij het biljart. Ik denk dat ik, met uitzondering van Australië en de voormalige Sovjet-Unie, bijna overal ben geweest. Het populairst was ik in Zuid-Amerika, vooral in Argentinië. In Buenos Aires ben ik in totaal tien keer geweest en telkens werd ik er ontzettend hartelijk ontvangen.”
“Daar waren ook enorme biljartcomplexen. Het grootste was een gebouw van twee verdiepingen met in totaal honderd tafels. Dat was echt indrukwekkend. Ik kreeg er zelfs een mooie bijnaam: El Rey del Taco, de koning van de keu. Je ziet, ik heb daar ook nog een beetje Spaans geleerd (lacht).”
In al die jaren maakte Ceulemans natuurlijk heel wat mee aan de biljarttafel. Aan anekdotes geen gebrek. Maar wat was het strafste dat hij ooit beleefde tijdens een wedstrijd?
“Als je op veel plaatsen komt, maak je natuurlijk van alles mee, zeker omdat elk land zijn eigen cultuur heeft. Zoals gezegd was ik erg populair in Zuid-Amerika en daar zijn de fans bijzonder gepassioneerd.”
“Zo moest ik ooit een wedstrijd spelen in Lima, de hoofdstad van Peru. De zaal zat afgeladen vol. Ik schat dat er zo’n 5.000 toeschouwers aanwezig waren, enorm veel voor een biljartwedstrijd. Iedereen zat op stoeltjes met kussentjes. Ik speelde tegen een lokale favoriet en begon bijzonder sterk. Ik maakte het ene punt na het andere en dat kon het thuispubliek niet waarderen.”
“Plots begonnen de supporters de kussentjes naar de biljarttafel te gooien. Na een tijdje lag de hele tafel vol en konden we niet verder spelen. De wedstrijd werd stilgelegd. Toen stond de president recht. Hij was duidelijk niet tevreden. In een korte toespraak vroeg hij respect voor mij en maakte hij duidelijk dat het gedaan moest zijn met het gooien van kussentjes. Daarna werd de tafel leeggemaakt, de wedstrijd hervat en won ik alsnog.”
Hard werken voor succes
Ceulemans beschikte over een uitzonderlijk talent, maar volgens hem is dat niet voldoende om de top te bereiken.
“Natuurlijk ben ik geboren met een bepaald talent, maar dat alleen volstaat niet. Er zullen nog mensen met dat talent geboren zijn, maar bij hen is het er misschien nooit helemaal uitgekomen. Volgens mij moet je als biljarter, en eigenlijk als sporter in het algemeen, vooral veel laten. Je moet hard trainen en dat vraagt opofferingen.”
“Zo heb ik mijn eerste glas wijn pas gedronken op mijn veertigste. Sindsdien heb ik die achterstand wel wat ingehaald (lacht).”