Keoni, zat het expressieve al van jongs af aan in jou?
Ja, eigenlijk wel. Mijn vader wilde nog wel dat ik het probeerde met voetbal maar dat was echt niks voor mij. Op schoolfeesten daarentegen, stond ik op de eerste rij en thuis was ik alleen maar bezig met Disneyfilms. Niet alleen ernaar kijken, maar ze ook meespelen in mijn kamer. Ik zei als kind ook altijd ‘ik word later beroemd!’. Acteur worden, dat moest en zou het worden. Misschien heb ik dat wel van mijn moeder, die deed wel eens mee met playbackshows, zoals er wel meer waren in de jaren ’80. En ik heb nog maar pas ontdekt dat mijn grootmoeder drumde, dat was ook voor mij een verrassing. Het zal misschien daarvan komen dat ik in mijn slaapkamer politiescènes stond na te spelen, mijn fantasie was heel groot zonder dat ik het zelf besefte toen. Ook de testen op school wezen uit dat ik interesse had om acteur te worden en toch ben ik iets helemaal anders gaan doen, namelijk industriële wetenschappen. Jobzekerheid en realisme verdrongen zich naar de voorgrond, maar al snel werd duidelijk dat de acteermicrobe veel te hard kriebelde. Halverwege het tweede middelbaar was ik er klaar mee, mijn besluit stond vast: ik ging Woordkunst-Drama volgen aan de kunsthumaniora!
Je kon dat artistieke talent ook buiten de lessen kwijt hier in eigen gemeente?
Zeker, ik speelde muziek in een band en ik heb in Kessel bij het Kessels Amateur Toneel of kortweg K.A.T. gespeeld (waar ik trouwens ook mijn mama mee naartoe heb genomen). Ik was toen 15. Een hoogtepunt was zeker toen ik hier op het Kerkplein mee mocht doen aan het totaalspektakel over de ‘heksen van Nijlen’. Er was een moment dat ik helemaal alleen in een volgspot op het kerkplein stond voor die volle tribunes, dat gaf echt wel een kick. Ook nu nog heb ik een klein ‘stresske’ als ik weet dat er bekenden in de zaal zetten. Op zulke momenten voel je nog meer de druk om goed te presteren.
Daarna volgde een tweede stap en die bracht je al meteen naar het buitenland, hoe zat dat?
De kunsthumaniora stoomt je klaar om auditie te doen bij bv. de toneelschool. Vanaf het 5e middelbaar volgde ik Woordkunst-Muziek, waar we acteren en zingen leerden combineren. Dat lag me wel, acteren en zingen tegelijk. Die microbe had me zo te pakken dat ik een 7e jaar musical volgde. Er ging echt een wereld voor mij open. Letterlijk én figuurlijk want ik mocht starten aan het Rotterdamse conservatorium Codarts. Ik voelde me daar meteen thuis, dat was een verademing voor mij. Ik nam al snel de Nederlandse gewoonte over om tijdens de weekends niet naar huis te komen, ik bleef meteen een hele maand in Rotterdam. Dingen die ik vroeger wel eens hoorde van ‘je bent zo luid, je bent zo aanwezig’, dat zei daar niemand tegen mij, dat was heel fijn. Een babbeltje doen aan de kassa in de winkel, dat zit hier minder in onze cultuur en daar is het de normaalste zaak van de wereld. Ik heb daar een heel fijne tijd gehad.
Het bleef niet bij Rotterdam, je ging nog verder van huis en kwam in Londen terecht?
In mijn derde jaar op Codarts moest ik auditie beginnen doen voor stageplekken. Tegelijkertijd zat een carrière in Engeland altijd wel in mijn achterhoofd als hét walhalla, het hoogste wat ik zou kunnen bereiken, want Amerika is onbetaalbaar. In functie daarvan wou ik enkel stage audities doen voor een stuk waarin ik een mooie rol zou mogen vertolken, die mijn carrière echt op het goeie spoor zou zetten. Ik heb me dan voor drie scholen ingeschreven en van mijn eerste keuze, de Royal Academy of Music, kreeg ik al snel antwoord dat ik mocht beginnen aan de opleiding Master of Arts in musical theatre. Dat was natuurlijk geweldig!
Ook daar wist je er tussenuit te springen en een naam voor jezelf te maken door gedurfd en origineel uit de hoek te komen, kan je daar iets over vertellen?
Ja, soms waren er wedstrijden op school en in eentje daarvan moest je een gedicht en een musicalsong die helemaal niks met mekaar te maken hadden, toch zien te combineren. Ik nam een sonnet van Shakespeare ‘Shall I compare thee to a summer’s day’ en gooide dat samen met een nummer uit de musical ‘Mathilda’ over een strenge schooldirectrice. Helemaal verkleed en geschminkt als die heftige, brute directrice droeg ik dat gedicht voor aan de jury met daarin o.a. Claude Michel Schönberg, de schrijver van de musical ‘Les Misérables’. Voor die performance kreeg ik de prijs voor ‘Brave Comedic Choices’ binnen die wedstrijd.
En dat leverde op, want daarna werd je opgenomen in de cast van ‘Les Misérables’
Dat was mijn eerste, echte job. We kenden de regisseur van de opleiding in Londen en toen er een nieuwe versie kwam van ‘Les Misérables’ voor de UK/Ireland tour, kwamen ze casten op onze school. Ik mocht dan in een volgende ronde auditie doen als ‘swing’. Dat zijn acteurs die alle rollen van het stuk kennen, tot 13 of 14 verschillende rollen, teksten en posities. Die swings kunnen voor iedereen invallen als er bv. iemand ziek wordt. Maar helaas kreeg ik die rol niet. Ik had ook moeite om een agent (impressario) te vinden, dat was heel hard balen toen. We waren op het einde van het schooljaar en ik dacht, ‘oei, dit was het dan’. Terug in België herinner ik me dat we uitgerekend op mijn verjaardag in Phantasialand waren. Daar kreeg ik hét telefoontje dat mijn carrière een enorme boost zou geven. Er was een plaats vrijgekomen op de tour. En of ik auditie kon komen doen in Londen? Twee dagen later had ik mijn rol in ‘Les Misérables’ te pakken, echt een godsgeschenk!
Je contract bij ‘Les Misérables’ liep uiteindelijk af en toen brak er best wel een moeilijke periode aan voor jou?
Het was toen eind 2019 en vlak daarna brak de COVID-pandemie uit. Dan is het echt bikkelhard om in Londen te overleven. Ik werkte in een koffiewinkel en daarna ging ik koffiemachines verkopen en op YouTube live demonstraties geven over koffietoestellen. Zo’n bijberoep of tweede job, dat noemen ze in Engeland ‘a muggle job’, naar de muggles (dreuzels) uit Harry Potter. Alle theaters waren dicht en omdat ik mijn contract bij ‘Les Misérables’ niet had verlengd waren er geen inkomsten. Ik dacht toen wekelijks, ’waar ben ik toch mee bezig, hoe moet dit verder?’.
Maar de hemel klaarde daarna wel op, met dank aan je beste vriend nog wel!
Ja! Tijdens ‘Les Misérables’ leerde ik Ruben Van Keer kennen. Hij is niet alleen mijn beste vriend, we zijn als broers voor mekaar. Toen er iemand wegviel bij de musical ‘1830’ van Historalia, bracht hij me in contact met de regisseur en na wat overleg kon ik daar aan de slag. Soms komt het geluk zo maar op je pad! Momenteel doe ik een tour van 66 voorstellingen, die allemaal uitverkocht zijn, met het stuk ‘Groenten uit Balen’.
Hoe is dat om het podium te delen met kleppers als Ben Segers, Koen De Bouw en Tania Van der Sanden?
Dat is in één woord fantastisch! Dat zijn echt zo’n geweldige mensen! Ik ging bloednerveus en met knikkende knieën naar de allereerste lezing. Maar ondertussen zijn ze meer dan collega’s! Dat zijn eigenlijk meer mijn theaternonkels en -tante. Het zijn niet de eersten de besten. Ook Lien Thys en Hanne Timmermans, die de rol van Germaine (gedeeld) spelen in de voorstelling, zijn waanzinnige actrices en een plezier om mee te werken! Soms moet ik nog in mijn arm knijpen als ik met hen op het podium sta.
Weet je al wat er daarna volgt?
Goh, ik ben eigenlijk met enkele projecten voor mezelf bezig. Ik kan daar nu nog niet teveel over vertellen maar voor de mensen uit mijn dorp wil ik wel een tipje van de sluier oplichten. Ik ben bezig met het schrijven van een … metalmusical. Je ziet dat er meer en meer genremusicals komen met muziek van Michael Jackson of Alanis Morisette, maar er zijn maar heel weinig metalmusicals. Ik vind dat vreemd omdat metal één van de meest theatrale vormen van muziek is. Ik ben iets aan het schrijven dat de kijker enerzijds een theaterstuk en anderzijds ook een concertervaring biedt. Dat is wel een 5 of misschien zelfs een 10-jarenplan, da’s niet voor meteen.
Momenteel moet ik geen koffiemachines meer verkopen tussen mijn theaterwerk door. Nu werk ik als leerkracht zang en liedinterpretatie aan het Muda in Gent en kan ik bijdragen aan de talentontwikkeling van de sterren van morgen.
Bedankt Keoni voor de toffe babbel en nog heel veel succes in je verdere carrière!
Volg Keoni online: www.instagram.com/keoniblockx/
Er was een plaats vrijgekomen op de tour. En of ik auditie kon komen doen in Londen? Twee dagen later had ik mijn rol in 'Les Misérables' te pakken, echt een godsgeschenk!